Meelopen op een gesloten afdeling voor dementerenden

Afgelopen zaterdag heb ik mee mogen lopen op een gesloten afdeling voor dementerenden. Een mogelijkheid om ons nog meer te verdiepen in deze steeds groter wordende doelgroep, meer kennis te krijgen van de ziekte, de symptomen en te leren hoe je het beste met deze mensen om kunt gaan.

 

Ik zie een huiskamer vol mensen variërend in de leeftijd van 57 tot 102, de stilte en de leegte in de ogen overvallen mij en ik schrik van de gedachte die in me op komt over de waardigheid van leven.

 

Gesprekjes met deze lieve mensen gaan snel over de drukke werkdag die ze hebben of het eten wat ze nog moeten gaan koken voor de kinderen die zo thuis komen, de militairen op de hoek van de straat maar ook de knuffelpoes en de babypop. Ieder op hun eigen manier, levend in hun eigen herinnering. Soms denk je even een gesprek in het hier en nu te hebben om vervolgens weer terug te worden geworpen in het verleden.

 

‘Aan een mevrouw vraag ik voorzichtig hoe oud ze is. ‘Ja raad maar....’ ‘Ik denk 85’ ‘Zie ik er zo slecht uit?’ ‘Ik ben 39’ (Ze is 92) Heerlijk, iedereen is zo oud als hij/zij zich voelt.

 

Het eten komt en ze zitten allemaal heerlijk te smullen, bijna alle bordjes gaan schoon op. Als kinderen kijken ze uit naar het toetje, genieten ze van de extra slagroom en wordt door sommigen het bakje met de vingers helemaal leeggehaald.

 

‘s avonds worden er spelletjes gedaan, genieten ze van een advocaatje en wordt er gedanst op muziek van ABBA. Fijn om te zien dat ze zo kunnen genieten.

 

Confronterend is het weer als ik in gesprek ben met een bewoner die zich heel soms nog herinnert dat hij hier woont vanwege die vervelende ziekte in zijn hoofd. De tranen komen....

 

Een voor een worden de bewoners naar bed gebracht en heerlijk toegestopt. Slaap lekker, tot morgen!

 

Mijn ‘stage’ zit er op. Ik ben onder de indruk van deze lieve mensen die zichtbaar genieten van momenten en de zorg die ze hier ontvangen. Een geruststelling in vergelijking met mijn eerste gedachte over de waardigheid van leven....

 

Heel veel respect voor de verpleegkundigen die met zoveel liefde, keihard werken om deze mensen nog een fijne tijd te geven! Dankbaar voor de mogelijkheid de ze mij hebben geboden.

tanalee-youngblood-341634-unsplash tanalee-youngblood-341634-unsplash